Ten dron obraca się w locie i widzi przeszkody dookoła. PULSAR II nie potrzebuje GPS-u
Spis treści
Naukowcy z Uniwersytetu Hongkońskiego zbudowali dron, który podczas lotu obraca całe ciało wokół własnej osi. Dzięki temu jeden pionowo zamontowany lidar skanuje otoczenie we wszystkich kierunkach, także nad i pod maszyną.
Jedno śmigło zamiast czterech
PULSAR II nie jest kolejnym wariantem klasycznego quadcoptera. Konstrukcja korzysta z jednego silnika i dwułopatowego śmigła. Zespół steruje siłą ciągu przez precyzyjną zmianę prędkości obrotowej w kolejnych fazach obrotu, co pozwala wytwarzać moment potrzebny do kierowania maszyną.
Najciekawszy element projektu polega na tym, że inżynierowie nie próbują zatrzymać naturalnego obrotu kadłuba. Wykorzystują go jako prosty mechanizm poszerzający pole widzenia sensora. Lidar mierzy odległości za pomocą impulsów laserowych, a komputer pokładowy składa pomiary w trójwymiarową mapę otoczenia.
Obrót korpusu usuwa martwe pola, które pojawiłyby się przy nieruchomym sensorze. Według opisu HKU przed startem dron tworzył tylko częściową mapę wnętrza, a po rozpoczęciu lotu mógł uzupełnić ją o pełniejszą chmurę punktów. To pozwala mu rozpoznawać przeszkody nawet podczas zawisu i planować dalszą trasę.
Autonomiczny lot w lesie i pod ziemią
Badacze sprawdzili PULSAR II między innymi w gęstym lesie oraz na podziemnym parkingu, gdzie na trasie znajdowały się drzewa, gałęzie, filary, przejścia i rury biegnące nad głową. Dron omijał przeszkody przy prędkości przekraczającej 6 m/s, czyli około 22 km/h. Mapowanie, planowanie trasy i sterowanie odbywały się na pokładzie, bez GPS-u, zewnętrznego systemu śledzenia ruchu i komputera naziemnego.
W testach laboratoryjnych konstrukcja wykonywała szybkie loty po ósemce oraz przewroty w powietrzu. Zespół sprawdził też reakcję na zakłócenia: na zawisający dron zrzucono miękką piłkę, a następnie skierowano go na ustawione przeszkody. Ochronna rama z włókna węglowego zabezpieczała śmigło i elektronikę, a układ sterowania pomagał utrzymać kontrolowany lot po kontakcie.
Prototyp waży około 1,12 kg i zawisał przez 15 minut i 50 sekund. To wyniki z badań, a nie obietnica parametrów gotowego produktu. Autorzy pracy podkreślają, że nadal muszą poprawić lokalizowanie maszyny w otwartych przestrzeniach, w których lidar ma zbyt mało powierzchni odbijających światło.
Co może dać taki projekt?
PULSAR II jest przede wszystkim platformą do autonomicznego wykrywania przeszkód i tworzenia map, a nie dronem do filmowania w stylu konsumenckich modeli. Jego układ może jednak okazać się przydatny tam, gdzie sygnał satelitarny jest słaby albo niedostępny: w jaskiniach, tunelach, podziemnych obiektach i podczas akcji poszukiwawczo-ratowniczych.
Pomysł jest interesujący, bo upraszcza zestaw sensorów kosztem trudniejszego sterowania. Zamiast dodawać kolejne lidary albo osobny gimbal, badacze traktują obrót całego drona jako część systemu obserwacji. Zanim jednak zobaczymy takie maszyny w powszechnym użyciu, trzeba sprawdzić ich działanie w jeszcze szerszej gamie środowisk i wydłużyć czas pracy.
Źródła
Autor Artykułu
Marek Kasperski
Marek Kasperski - Marek Kasperski to programista–entuzjasta, który po godzinach zanurza się w świecie nowych technologii i sprzętu komputerowego. Na pcarena.pl łączy wiedzę developerską z pasją do PC, pokazując czytelnikom, jak wybrać odpowiednie podzespoły i zoptymalizować sprzęt pod własne projekty. Pisze z perspektywy praktyka, dzięki czemu jego artykuły są jednocześnie techniczne, przystępne i pełne realnych doświadczeń.